آشنای غریب
ای لطافت پوست صبح
خُنکای دست های سرد، برگونه های من!
کیش دهنده ی گنجشک های حوض!
بکش بر چشم ها ، سُرمه را
بکش بر موها ، شانه را
چه شد که حیاط خانه ، کوچک شد
چه شد کلاغ ها
از کاج ها پیرتر شدند
چه شد که خورشید
نای سرک کشیدن نداشت

تنها تو بودی و من
و ژاکتی سُرخ
که از جنس موهای تو بود

حالا پشت دیوارخانه قایم می شوم
تا دوباره از مدرسه بازگردی
اما
دکمه های پالتو اَم
یکی یکی افتاده اند
----------------------------------
صادق کریمی – 5بهمن 1390- اهواز

کوچ
----
گفتم دی ماه ، برای پرستو سرد است
گفتم که اتاق ، بدون پرده سرد است
نفس های پنجره ، مه گرفته اند
و برف ، سقف خانه را پوشیده است
دیگر کسی به گلدان ها آب نمی داد
دیگر گهواره ای تکان نمی خورد
دیگر کودکی هایم را کسی شانه نکرد
باد از تمام درزها آمده بود
و بوی مینار تو را با خود برد
خانه در خواب سنگین فرو رفته است
بوسه می زنم بر پیشانی ات
تا یخ های پنجره ها آب شوند
بوسه می زنم بر چشمان بسته ات
تا پلک های گهواره تکان بخورند
بوسه می زنم بر دستهای سرد
که لالایی هایم روی آن خوابیده بود

حلالم باد ! آن شیر پاکی
که زیرگهواره ام جاری ست
حلالم باد! آن بوسه ها و اشک ، در آخرین دیدار
حلالت باد ! این چادر اردیبهشت
این کوچ اِمرداد
حلالت باد! این سپنته ی مینو
که زیر پاهای تو جاری ست
------------------------------------
صادق کریمی – 28 دی 1390- اهواز

دست ِ خودم نبود

- میتوانستم ببوسمم و بگذرم

میتوانستم ببویم و بگذارم آفتاب شوی

شاخ  گوزن ها  شکست

و  گردنم ، تیک  خورده است

راه گردنه های  دی  بسته شد

ببین  چگونه گردونه اَم

 گرفتار کوه  بهمن است

چگونه شاخه های سرو

 خشک و خمیده است

می چرخم سه بار و  فریاد میزنم

تو نیستی و   سکوت

زوزه ی  گرگی زخمی است

گیج می شوم  از خودم

  لیز می خورم درگودالی به عمق پیراهنت

نه آبی ازگونه های  باران مانده است

نه چینی از ساتن ِ برف

تنها عکس تو بود ، روی لب های  یخ گرفته ام

اینجا  چقدر تنگ است

این پیراهن چقدر سرد است

ژاکت ام  را بپوش

عبور تو  از من  ، سخت است

-------------------------------

صادق کریمی- 19 دی 1390- اهواز

رفیق ِ من ! ، زیرخاکی ِ من !

ورجاوندِ قُلّه های برف!  چمباتمه در گورهای بهرام!

رفیق ِ من ! خیّام تر از سُفال!

کیخسرویِ بجا مانده در جاده های مه آلود !

اینک تاج بخشی ناهید است بر نطفه های فّر

فرورانه  شهادت میدهم به لطافت آغوش! 

   به باکره گی لب ها

به سوشیانتی که رویای من است در زُهدان ِ تو

یاریم کن ای فّر ِ ناز     نازِ ماه ، درنیایش نور

اینک غرش قُپه هاست از مارهای دوش  

     بر غزال رمیده ازخالکوب بازوان

دستی بریده شد از پا

گوری نمانده است در شکارگاه چشم

چه شد رفیق من !   

 چه زود شیر از قفس های پستان رهید

وقتی که چهاردست و پا ، به پابوس ابولهول رفتیم

و عصای استخوان ، برای جمجمه ها ، نقشه می کشید

چه زود می طلبید    استبرایی طولانی از اصحاب غار

به کوتاهی 39سال

رهایم کن ، رفیق !    

رهایم کن از کرکسان ِ اُلمپ

از غبغب ِ تپه های گلوی گاو

رهایم کن از بند

تنهایم کن از تن
------------------
صادق کریمی - 11 آذر 1390 - اهواز

این پست ثابت است. مطالب جدید را در ذیل می توانید مشاهده فرمایید.
نظر به ابراز علاقه دوستان به بازگشت به این وبلاگ . این آدرس پستی دوباره فعال میشود. اما هیچ نسبتی میان شعرهای من با شعرهایی که نام خاصی را برشعرهای خود می گذارند ، نیست.

من اینجا شاعرم

در اهواز، 50 درجه گرما بالای خودم

کنار کارون و غسل صابئین و یحیی

من اینجا شاعرم

با بوی ماهی صبور

با " ِاشلُونِک" و"ِزِیِّن" گفتن های برادران عرب

من اینجا شاعرم

کنار تکثر سردرهای مساجداهواز

(اصفهانی ها، یزدخواستی ها،آذربایجانی ها....)

کنار اسکله های خرمشهرو آبادان

قطار کهنه اهواز – ماهشهر

من اینجا شاعرم

رفتن به هفتکل

وقتی ازکنارکودکی و دبیرستان رودکی میگذرم

مزار غریب سیروس و مرحوم پدرم

من اینجا شاعرم

وقتی میگذرم از کناره ی رود زرد

بوی برنج چمپای میداوود

طعم تازه نان تنوری

من اینجا شاعرم

کنار مرداویج اصفهان

قبرستان پرازجوان ناکام شهرکرد

ترمینال جنوب تهران

و اقدسیه ای که اجبارکاری بود

من اینجا شاعرم

درست کنار خنده های پسرم 

وصدای النگوهای زنم

همین جا خاکم کنید
****************
25مرداد 1390/ اهواز

صدا ، صدای  شکستن قفس های سینه ها

صدای هلهله کولی ها ، بر دَکل های نفت

چهارشیر گرفتار در بیشه های اهواز

سنج و دمّام ، طبل و زنجیر

شلّاقِ بادها بر کپرهای حصیر

انتحارفرشته گانِ  پُل

برّه ای درچشم کودکی گریست

و ما زنجیر می بافتیم پشت کوهان ها، پشت کوچه ها

زنجیر میشوم  به خودم     زنجیر

شیری گریخت  به سمت نخجیر

اکنون ، خون سیاووشِ  ازپیشانی ِ اسب

درنینوای ِایرانویج

صدا ، صدای چکاچک شمشیر

آتش نزن به خیمه های فرنگیس!

اکنون منم  شبیهِ  تو در تمام ِ تعزیه های عشق

شبیهِ  تو اَم ، تموزِ صحاری بابِل

تنم ، جُلجتای ِ مسیح

سَرَم ، کربلای صلیب

دلم ،  قمقمه های زخمی روی دوش

نایِ ِ  بُریده اَم ،  در پنجه های دست

سقّاخانه ی   خسیس!

ألا یا أیها السّاقی ِکاخ !

تشنه اَم

دورِ تسلسل باطل برجبین نخل!

اینک گاوِ میدان این شعر ،  زخمی ست

ردای قرمزی تمام شهر را پوشیده است

--------------------------------
صادق کریمی – 13 آذر 1390- اهواز

مورخ 18شهریور 1390

تو را نفس می کشم ، ای قامت بلند دَم !

 الف لام میمِ من!

جاری شده در رگ های ابریشم

این تصویرآرام در ابرهای ضمخت من !

، شکل ِ بی مثالِ تو بود!

میم ، لام ، کاف ، واو ، تا

میمِ منی ، لامِ لا حول ولا قوة إلا یِ من

کاف کائنات !

واوِ تمام قسم های آسمان ، در صبح ِ "وَالعَصر"

قوس معراج زمین ، آوازپرکشاندن ِ روح الامین

تائ ِ تمام ِ منی

سنگی که درآب حیات ، دایره دردایره ، دردایره ،

دردایره .....   دردایره ............

تابِ من ، طاقت یک بال شکسته بود

الامان منی ! به وقتِ شرمِ "شبلی" ،

ساعت پنج صبح ، جمعه های شهریور

درلوح ِ محفوظ
------------------------------

صادق کریمی / 22شهریور1390/ اهواز

نوک می زنیم به دانه ای ، قوت لایموت

جیک مان درنمی آید ، وزوزه ی باد

 دست برنمی دارد

بوته دارد ساقه می شود بشر

آدم ازدرد می بالد

 دارد تنه می شود این انسان

 پرندگان این درخت را نمی شناسیم

صدای تفنگ ساچمه ای

 چرت چنار را پاره کرد

واویلای قناری و قمری ، برگ برگ

بر شاخه های شکسته ی تشییع

و چرخشی به امتداد مصر، ازچشمه ی شعر

شکاف عجیب نیل از فرق گیسوانت

نزول بر پیشانی موعود

حالا وقت اسکان است ، بر جبال لطیف

وقت امکان است ، با دو بال نحیف

ققنوس دردرون تو بود ، اما

انسان ، از خودش فاصله می گرفت....
---------------------------------
صادق کریمی / 13شهریور1390/اهواز

بالکنت تمام ، از شرم سنگین کلام

هنوزقلوه سنگ های نان سنگکی

که باهم درصبحانه کناردریا نخورده ایم

، درجیب هایم هست

نقطه جوش من ، نقطه ذوب تو بود در اغوش بهار

من اسب های گشتاسب را زین کرده بودم ،

حیف که نعل هایم وارونه بود

برای دیدار با تو ، تلسکوپی لازم نبود ،

عینکم را گم کرده بودم

ترسیدم از رژه های ژرمن، درخیابان های آریایی ات

ترسیدم ازازدحام اکسیژن زیاد ، درخانه ی بی ریایت

ترسیدم از آبگیری بی اندازه چشم هایت

پشت سد تنهایی ام

شرمنده ام ، خیس ، در شرجی های اهواز

آن کسوف نامتقارن با سماع تو

، از قلب تاریک من آمده بود

تو همان ماه بی لکه و تاریخ می مانی

حالا میان زمین و آسمانم ، باملکوتی که برایم آورده ای

این فراغ اجبارمن بود

صفای دلت ، ای گرفتاردیوار غریب

صفای دلت ای دست هایت آشیان قناری ها

صفای دلت

ای که آرزوی تو ، دیدا ر با قلب مرمر شاهپور

خشم انسانی ات را بریز در سه تار و ماهور

حالا آماده ام ، به تاوان و زنجیر

به حبس ابد در حباب چشم هایت

این فراغ خواست من نبود

خشم اَت ، حریر و بوریاست

و اخم  اَت

چخماق جمشید ، کنار باروت ِ لحظه ها

پلنگینه پوش تو اَم با گام های لطیف

مثل شکارِشب چهاردهم ، در کمینِ ماه

****************

17مرداد1390/اهواز

هیچ تضمینی برای نفس های بعدی نیست

دلشوره دارم

مثل ارتعاش سیم های سنتور

دلاشوبه ام

خیام توام ، بر کوزه های سفال

ای ماه بی قرار

این دل

شناسنامه المثنی برنمی دارد

********
6 مرداد1390/اهواز

زدوده باد! کسوفِ چهره ات

ای لبخنده یِ ماه!

این خوشه های مست

گیس های تو بوده در باد

که لای انگورهای کودکی ات ، جا مانده بود

این قاصدک های سرگردان

ذره های وجود منند

که گِرد خانه اَت می چرخند

**********************
(31تیر1390/اهواز)

دوباره بارگذاری می شوداین حسّ

به رنگ گلبرگ های تن اَت

که پیچکِ بی تابِ تو بوده اَ م ، تا ماه

حالا مثل بودا

درهفتمین جای پای تو

گام می گذارم

******
25تیر1390/اهواز

سلوکِ در تو، آغاز شده است

یا در من ، به اتمام رسیده ای ؟

فواصل سکوت ، رعشه های فلسفی ست

درد ، لرز ، تب

حالا ، قطرات ِ اشک منی !

وقتی

تمام ِ خودم را گریستم روی شمع

******
(11تیر-1390/اهواز)

با سه سیب آمده بود

سیب اول،:

یعنی که می گذرد از زیبایی اش

که فرنگیس کوچه های تهرانی ، بی سیاوَش

این عبورآرام ، میانسالی من نبود؟

سیب دوم ،:

یعنی که سبقت گرفته از تو

 
و تو هنوز، گیج ِ آن مردِ اوَّلی

حالا سیب سوم است

که بر سینه ای ، شلیک می شود

******************
(10تیر-1390 /اهواز)

ماه من ، ای بهانه ی من !

نترس! این جا برای تو امن است

آهوان شکسته پا ، آرام اند

با قلب زخمی من رام اند

نترس ای غزال من ! نترس !

چقدر افتان وخیزان آمده ام به قرارمان ، چقدر!

تا دوباره بازگردم

به حافظه ی عاشقانه ام

تاریخ ژوئن 29‏ و ساعت 09:27 بعد از ظهر‏

گفتی که دلواپسی از : تلخ یا شیرین

و باز گفتی از عوارض عشق می ترسی

از مصلوب شدن یا معراج

پس مراقب این ظرف بی جان باش !

ای که حرف ها ، توی دلت قندیل بسته اند

گفتی که وقت سوختن و بندزدن نیست

و این ظرف چینی ،

بقدرکافی شکسته است

حالا بال امواج دریا باش

ای که هزاربارشکسته ای

 **************

 ژوئن 24

یک کاسه اشک

پشت سرت بریزم ، ای ماه من !

تا دوباره بازگردی

به ریحون زار و دشت

به دره هایی با پونه های وحشی

و چشمه هایی سرد

که گندمزار نوروز

با شادکامی کودکانه ات می رقصند

حالا آن دستمال های در باد

به اهتزار غرور تو می بالند

************
(5خرداد90/اهواز)

این آتش لب سوزِ تو بود

که می سوزاندم شبانه روز

که حنجره ات ، گلوی قناری هاست

اکنون که خنکای باد گونه هات

می وزرد برسلسله های زاگرس

بگو!کجای این دل پنهانت کنم

ای که آتش به آشیانم زدی

باجرقه ی نگات

ای مذاب!

این غزل

به قامت روح تو بود

برمن نازل می شوی !

بر اعماق سلول های تن ام

و این آیه های عشق

روی لوح LaP Top

حالا من بی تاب

به کجا پناه ببرم

ای که سکوت چشم ها یت

اوج فریاد است

ای ماه کیهانی من !

پرستوی کوچه ها ی تو بودم

درسرما و سوز

اکنون خال بازوان من باش !

ای تو ،

 دو بال نقشینه بر نگین فَرَوَهَر

بعدازمرگ

(۱)

دارند یعنی  مرا می شویند

(عده ای خندان  ، جماعتی  گریان اُ  گروهی :بینابین)

- آیا رفتن ِ من

تفاوتی در بی نظمی جهان دارد؟

(۲)

روزِ سوم است

یعنی فروهران ، بال گشوده اند

دارم با کِرم های خاکی  ، جدال می کنم

(۳)

روز هفتم بود  و بنا  به دلائل اقتصادی

جماعت خیلی کم شد

دارم آرام آرام ،

  برمی گردم به قاب عکس خودم 

(۴)

چهل ، با غرور پیامبرانه اش آمده است

 یعنی : جا اُفتاده ترشدم ، درخودم

 راستی !

کسی  پیراهن سیاه به تن نداشت !

(۵)

زندگی به کام هنرمند نمی چرخد

آنچه را بدست نمی آوریم

ازاول  مال ما    نبود!!

تقسیم  رزق  و روزی

  قبل از اذان  صبح است !

 (۶)

"حالا فقط  یک خاطره ام

در ذهن های  سفید و کبود  

یا درویژه نامه های سال تا سال ادبی

افسوس!

"انسان ،

 دشواری وظیفه است !"*

***************

صادق کریمی –شهریور ۸۹-اهواز

*: سطری درخشان از زنده یاد احمدشاملو